Cosmea is een koningin onder de eenjarige bloemen. De bloemen hebben allerlei kleuren. Het vaakst zijn ze roze, rood, wit of een combinatie daarvan. Ze kunnen wel een meter hoog worden en uit één plant groeien meerdere stengels met ragfijn sierlijk blad. De plant kun je goed gebruiken als snijbloem. Reden genoeg om een aantal jaren geleden te stoppen met die kleine zakjes zaad en eens een kilo cosmeazaad aan te schaffen. Nou, daar hebben we al jaren plezier van!
Op een veldje van zo’n 30 vierkante meter worden de bloemen halverwege mei met ons zaaimachientje in rijen gezaaid. Niet eerder, want cosmea kan geen vorst verdragen. Al snel komen de eerste sprietjes boven en ieder jaar komen we er achter dat er net wat te dik is gezaaid. Geen probleem: wanneer de sprietjes plantjes van ongeveer 10 cm hoog zijn geworden en de omstandigheden niet te droog, wippen we ze in kluitjes hier en daar uit de rijen. Zo’n veldje vol cosmea is mooi, maar het is ook prachtig om ze overal in de tuin tussendoor te laten opduiken.
Het cosmeaveld is in de zomer oogverblindend mooi en blijft dat tot ver in de nazomer. Op een afstandje lijkt het een bijna eentonige zee van roze bloemen. Zodra je dichterbij kijkt, zie je dat elke plant totaal anders is. De één is helemaal roze, de andere juist wit en een derde is roze-wit of roze-rood gestreept.
Sommige planten hebben één stengel, anderen zijn uitgegroeid tot complete bosschages. Al die verschillende bloemen komen uit ogenschijnlijk allemaal gelijke kleine zaadjes.
De cosmea heeft zijn unieke kleur en vorm te danken aan het lot. Elk zaadje is uiteindelijk toch anders en iedere plant is net in andere omstandigheden gegroeid. De natuur regelt dat op wonderlijke wijze. Jouw kleuren komen ook voort uit je genen en de omstandigheden waarin je bent opgegroeid. Je maakt ze uniek door daar je geheel eigen kleur doorheen te mengen en door de manier waarop je ze aan de buitenwereld toont. Hoe autonomer je in het leven staat, hoe meer jouw kleuren kunnen schitteren.
Mijn aandacht gaat altijd uit naar de bloemen die hoog boven de rest van het veldje uit torenen. Van huis uit kreeg ik op dit punt tegenstrijdige boodschappen mee. Aan de ene kant werd aangemoedigd om jezelf op je totaal eigen manier te ontwikkelen. Aan de andere kant werd de angst meegegeven voor het boven het maaiveld uitsteken. De kunst is om die boodschappen te laten waar ze horen en jouw eigen manier van bloeien te vinden.