De Vinca-tuin is eigenlijk een verzameling van hele gewone en juist hele ongewone planten. Veel daarvan zijn in de afgelopen jaren aan komen waaien. Soms letterlijk, maar meestal in de vorm van zaden of stekjes die iemand meebracht of die als experiment zijn aangeschaft. Niet al deze experimenten leverden succes op, maar een bijzondere plant die het heel goed doet is de zwarte framboos.
Al wel zo’n tien jaar geleden kregen we een paar stekken. Het is eigenlijk meer een braam dan een framboos. De vruchten worden eerst rood, maar zijn pas rijp wanneer ze een dieppaarse, bijna zwarte, kleur hebben. Ze smaken heerlijk kruidig en de plant maakt elk jaar nieuwe lange scheuten waar ze het jaar erop vrucht draagt. De prachtige blauwpaarse stengels geven de tuin in de winter kleur.
Bij het krijgen van zo’n stek ga ik eerst googelen. Wat heeft deze plant nodig om tot zijn recht te komen? Zon of juist schaduw, natte voeten of een meer drogere plek, veel voeding of arme grond? Op basis daarvan wordt de meest kansrijke plek gezocht. Dat leek goed te gaan, tot in de zomer de plek veel te droog bleek te zijn. De vruchtjes bleven klein en verschrompelden nog voor ze rijp waren. In de herfst knapten de planten weer op en kreeg de plek toch nog een kans. Zo kwakkelde de zwarte framboos een aantal jaren door.
Tot opeens op een heel andere plek de paarse stengels van de framboos tevoorschijn kwamen. Kennelijk had een vogel wel een lekker exemplaar gevonden en zijn behoefte inclusief frambooszaad gedropt. De plant besloot dat dit een goede locatie was om tot bloei te komen.
Het verschil tussen de plant op de oude, door mij gekozen, en de nieuwe, zelf gekozen, plek is enorm. En herkenbaar. Zelf heb ik heel wat dingen gedaan omdat ik dacht dat ze van me verwacht werden. Ik kwam een heel eind, maar het miste mijn eigen levenskracht. Het proces om uit te zoeken wat die kracht voor jou is, is heel spannend. Maar je zult merken dat de dingen die je doet vanuit jouw eigen levenskracht veel meer kans van slagen hebben.
De zwarte framboos is ondertussen tot een enorme en krachtige plant uitgegroeid en geeft elke zomer heerlijk fruit. Zo groot dat ik onlangs een stuk heb uitgegraven om elders te poten. Het moet nog blijken of dat een goede plek is. Uiteindelijk zoekt en vindt de plant toch zijn eigen levenskracht.