In december hoort het koud te zijn en de natuur is dan in rust. Frisse wind, nachtvorst, verwachtingen voor sneeuw en ijzel, hopen op een witte Kerst, dat hoort allemaal bij december. Maar de laatste keer dat met de Kerst heel Nederland met sneeuw bedekt was, is meer dan 60 jaar geleden. Deze december is zacht. Niet zomaar zacht, dikke-dubbele-cijfers-zacht!
Qua weer is het dus alles behalve zoals het hoort. Wel geeft dit volop mogelijkheden om in de tuin aan de slag te gaan. Op verschillende plekken hebben we de strijd tegen het onkruid weer eens verloren. Nu de grond niet stijf bevroren is, geeft de winter ruimte om een eerlijker strijd te voeren. Alles wat je nu doet in de tuin, geeft een voorsprong in de lente. Bovendien kun je het wat grondiger aanpakken door planten op te graven en vervolgens het kweekgras te verwijderen. Daarna kunnen de planten zo de grond weer in. Dat hoef je in de zomer niet te proberen. Het is nu ook de tijd om stukken van de tuin te herstructureren
Toch voelt het altijd nog een beetje raar: tuinieren in de winter. Dan hoor je toch de tuin en jezelf met rust te laten. Als ik langs de weg bezig ben en er komt iemand voorbij, komt altijd even de gedachte op: ‘Die zal wel denken….’ Boeiend hoe de strijd tussen ratio en gevoel dan merkbaar is. De ratio zegt: ‘Wat kan mij dat schelen?’ Het gevoel doet me een beetje ineenkrimpen.
Oordelen over hoe dingen horen geeft een soort gevoel van controle. Daarmee kun je binnen de lijntjes blijven. Wat buiten de lijntjes gaat kun je op afstand houden. Maar juist buiten die lijntjes is het boeiend. Daar vind je creativiteit, vooruitgang, levenskracht. Buiten de lijntjes is je wereld groter. Bovendien doe je jezelf geweld aan wanneer je de dingen doet zoals het hoort, in plaats van zoals het bij jou hoort. Dus ik ga nog lekker even verder met tuinieren in de winter.