Tuinverhalen

De kunst is om alle boodschappen over hoe je hoort te bloeien te laten waar ze horen en jouw eigen manier te vinden.

Stokbonen hebben stokken of een hekwerk nodig en wij hebben de steun nodig van mensen om ons heen.

Hoe meer kennis, hoe leuker het wordt. Hoe meer ik leer, hoe meer plezier ik in het leren krijg. Daarbij heb ik wel de ruimte nodig om op mijn eigen manier te leren. Soms uit boeken, soms via google, maar vaak ook door te doen.

Gelukkig hoef je er niet altijd onbesuisd voor te gaan en wijd open alle gevaren te trotseren. Je mag stap voor stap je nieuwe grond verkennen en een fleecedoek meenemen om je tegen een nachtvorst te beschermen. Maar uiteindelijk wil je niet leven in een klein potje, maar open in de volle grond!

Met bewondering kijk ik ieder jaar hoe de daslook de levenswil heeft gevonden om weer tevoorschijn te komen. Levenswil is het verlangen om het leven op jouw unieke manier te leven. Het is de motor waarmee je veranderingen en ontwikkelingen in gang kunt zetten.

Onze kippen snappen het: je blijft in beweging door het vanuit plezier te doen. Niet omdat een stappenteller je zegt dat je nog te weinig hebt gewandeld of omdat het van jezelf of van iemand anders moet. Maar doordat je luistert naar waar jouw lichaam blij van wordt.

De zwarte framboos koos zijn eigen plek in de tuin en doet het daar veel beter dan op de plek die ik voor hem uitkoos. Nu groeit hij vanuit zijn eigen levenskracht.

Oordelen over hoe dingen horen geeft een soort gevoel van controle. Daarmee kun je binnen de lijntjes blijven. Wat buiten de lijntjes gaat kun je op afstand houden. Maar juist buiten die lijntjes is het boeiend. Daar vind je creativiteit, vooruitgang, levenskracht. Buiten de lijntjes is je wereld groter.

Weerstand mag soms even zijn ding doen. Geef het de tijd en ruimte om te voelen wat er achter zit. Is de weerstand terecht? Of voel je iets binnen in je dat je aandacht verdient?

De herfst is niet alleen het seizoen van het loslaten, maar ook van de leegte. De bomen worden kaal, de moestuin raakt leeg, er bloeit steeds minder in de tuin. Loslaten is leuk en aardig, maar wat doe je met de leegte die dan overblijft? Hoe vul je die weer op?